تو خیابان شلوغ دارم راه میرم . سرم گیج میره ، حالت تهوع دارم . سردمه .  خیابون شلوغه . همه انگار عجله دارن ولی من هیچ عجله ای ندارم  . سوار تاکسی میشم . توی تاکسی گرمه ولی گرماش مطبوع نیست . حالت تهوع مو بیشتر می کنه . راننده از آینه جلوی ماشین یه عروسک آویزون کرده . عروسک بی هدف به همه لبخند میزنه . بهش حسودیم می شه . چه راحت و بی هیچ خستی به همه لبخند میزنه . بی اختیار بهش لبخند میزنم . صدای موسیقی تمامه فضای تاکسی رو پر کرده . خواننده داره معشوق شو نفرین می کنه . مرگشو از خدا می خواد . یاده معشوق های حافظ و سعدی می افتم  و با تمام وجودم بهشون حسودیم میشه . من امروز چقدر حسود شدم ... به جای اینکه به اراجیفی که از ضبط دربه داغونه ماشین پخش می شه ، گوش بدم ،  چشمامو می بندم و آروم شعر فروغ رو زمزمه می کنم ....

دلم گرفته است

دلم گرفته است 

به ایوان می روم  و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های  رابطه تاریکند

چراغ های  رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

وقتی چشمامو باز می کنم خیلی از مقصد دور شدم . از تاکسی پیاده می شم و هوای سرد اما مطبوع زمستان رو تنفس می کنم .....