What a wonderful world

( Louise Armstrong )

I see trees of green

Red Roses too

I see them bloom
Just for me and you

And I think to myself

What a wonderful world

I see skies of blue

And clouds of white

The bright blessed day

The dark sacred night

And I think to myself

What a wonderful world

The colors of the rainbow

So pretty in the sky

Are also on the faces

Of people going by

I see friends shakin ' hands

Sayin ” How do you do "

They 're really saying I love you

I hear babies cryin

I watch them grow

They 'll learn much more

Then I 'll ever know

And I think to myself

What a wonderful world

Yes , I think to myself

What a wonderful world …

یکی بود ، یکی نبود . غیر از خدا هیچ کس نبود ، ولی تو عصر  نویسنده داستان ، خیلی ها قبلا بودن و خیلی ها الان هستن و خیلی ها بعدا خواهند بود ولی ما با اون خیلی ها کاری نداریم . داستان ما مربوط به یه دختره .....

 یه دختر معمولی که توی یه شهر معمولی ، توی یه خانواده معمولی ، توی یه سال معمولی به دنیا اومد و معمولی بزرگ شد و زندگی ش رو معمولی های زیادی پر کرده بودن ولی یه روز به خودش اومد . توی آینه خودش رو نگاه کرد و از خود معمولی ش حالش بهم خورد .

خواست تغییر کنه ، خوب یا بدش مهم نبود ، مهم این بود که دیگه معمولی نباشه . دیگه نمی خواست عمرش روی خط وسط جاده زندگی حرکت کنه .

این مهم ترین و غیر معمولی ترین تصمیمی بود که توی عمرش گرفته بود .

اولین کار غیر معمولی زندگی ش ، تغییر مسیر تحصیلی و شغلی ش بود . روزگار هم باهاش بد تا نکرد و از خوب روزگار موفق هم شد . دانشگاه خوب رفت و دوستای خوبی پیدا کرد ولی بازم یه احساسی ته دلش بود که بهش می گفت : این چیزی نبود که می خواستی . واسه همین یه روز خیلی غیر معمولی و اتفاقی عاشق شد . این غیر معمولی ترین و مهمترین واقعه زندگی ش بود  .... ولی از بد روزگار ، دیگه کارت خوش شانسی براش بر نخورد و احساس پاک و معصوم ش توی دریا زندگی خفه شد ....

یه روز به خودش اومد ، رفت جلوی آینه . تصویرش رو نشناخت ..... تنها چیزی که از غیر معمولی های زندگی ش توی چهره ش دید ، چند خط کنار لب و چشم ش و یه گودی بزرگ زیر چشماش بود  ....

احساس کرد دلش واسه خود معمولی ش تنگ شده ............

فکر می کنید چی کار کرد ؟

آره ، دوباره معمولی شد . دیگه هم از اتفاقات غیر معمولی و غیر منتظره توی زندگی ش خبری نشد ، و یه عمر معمولی زندگی کرد و معمولی مرد ...............

بیست و پنج دقیقه مهلت

بیست و پنج دقیقه مهلت

برای اینکه دوستت دارم

بیست و پنج دقیقه مهلت

برای اینکه دوستم بداری

بیست و پنج دقیقه مهلت برای عشق

زمان کوتاهی است .....

با این همه

من بیست و پنج دقیقه از عمرم را کنار می گذارم

تا به تو فکر کنم

تو اگر فرصت داری

بیست و پنج دقیقه

فقط بیست و پنج دقیقه به من فکر کن ! ...

بیا بیست و پنج دقیقه از عمرمان را برای همدیگر پس انداز کنیم ...

این یکی از شعرهای کتاب   " بیست و پنج دقیقه مهلت " است . نویسنده اش فکر کنم که نیازی به معرفی نداشته باشه چون به قدری معروفه و کتابهاش به فارسی ترجمه شده که هر کتاب خونی اگه کتابهاشم نخونده باشه اسمش به گوشش خورده . شعرهای کتاب مثل بقیه ی شعرهای سیلوراستاین در عین سادگی کلی حرف درش داره . پیشنهاد می کنم بیست و پنج دقیقه از وقتتون رو برای خوندش بذارید .........

نام کتاب : بیست و پنج دقیقه مهلت

نویسنده : شل سیلوراستاین

مترجم : چیستا یثربی

نشر : میرا

قیمت : ۹۸۰ تومان

24 خرداد ، زاد روز تولد " ارنستو چه گوارا " ست . درسته دیر افدام کردم که در موردش بنویسم ولی ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه ست !!!!!!!! جدی می گم . یعنی هر وقت بخوای در مورد این شخصیت بزرگ انقلابی که اینقدر معروف بود و هست حرفی بزنی دیر نیست ........ ولی من حرف خاصی در مورد این شخصیت محبوب ندارم ، فقط می خواستم بخشهایی رو از آخرین نامه ش به همرزمش " فیدل کاسترو " براتون بنویسم :

" هاوانا _ سال کشاورزی

فیدل ، در این لحظه چیزهای بسیاری را به یاد می آورم . زمانی که تو را در خانه ی ماریا انتونیا ملاقات کردم . تو مرا به همراهی خواندی . تدارک کار مشحون از هیجان و تنش بود .

روزی پرسیده شد که اگر مرگ پیش آمد ، به چه کسی باید اطلاع داد . بعدها دانستیم که این امکان به وقوع خواهد پیوست . در یک انقلاب ( اگر انقلاب واقعی باشد ) یا پیروز می شوی یا جان می بازی .....

احساس می کنم سهم خود را در وظیفه ای که مرا به انقلاب و سر زمین خویش پیوند می داد ، ایفا کرده ام . از این رو به تو ، رفقا و به مردمت ، که اکنون مردم من نیز هستند ، بدرود می گویم . از پست هایم در رهبری حزب ، پست وزارت و مقام فرماندهی و نیز از شهروندی کوبا ، رسما استعفا می دهم . هیچ پدیده قانونی ، مرا به کوبا مرتبط نمی کند . یگانه پیوند موجود ، طبیعتی دیگر دارد ، از نوع پیوندهایی است که بر خلاف انتصابات شغلی ، گسستنی نیستند .......

دیگر ملل جهان ، یاری نه چندان مهم من را طلب می کنند . من می توانم دست به کاری بزنم که از تو به سبب تصدی پست ریاست جمهوری کوبا دریغ می شود . برای ما زمان عزیمت فرا رسیده است . باید بدانی که این عزیمت با آمیزه ای از شادی و غم همراه است . به عنوان کسی که سهمی در پی افکندن این بنا داشته است . ناب ترین امید ها و عزیزترین کسانی را که دوست می دارم در اینجا می گذارم .....

من ایمانی را که تو به من آموختی ، روح انقلابی خلقم را ، احساس انجام مقدس ترین وظایف _ نبرد بر ضد امپریالیسم در هر نقطه که ممکن است _ را با خود به جبهه های جنگی تازه می برم . این خود ، یک منبع قدرت است ..... با تمام شور انقلابی ام تو را در اغوش می کشم . "