وقتی بهار آمد عاشق شدم

تابستان ، حرم عشق را با گرمای ش پیوند دادم

در پاییز از شوق عشق اشک ریختم

و زمستان

زمستان از عشق بی زار شدم

این است رمز فصل ها

و گذر عمر ......

و تنها خاطره است 

خاطره

که باقی می ماند

شکفتن لحظه ی عشق را

مثل یک ذرت بو داده

دوست دارم

لحظه ای

که حرارت آن را

به شکفتن و جوشش

وا می دارد

حرارتی که

حکم اجبار در آن جریان دارد

و شکفتن ....

و شکفتن مولود این حکم است

و لحظه ای بعد

سکوت و سردی ست 

که فضا را پر کرده است ......

اگر ما به گذشته برگردیم ، اگر مردای آلمانی به گذشته برگردن ، اگر مردای بریتانیایی برگردن و اگر ژاپنی ها و فرانسوی ها و تمام مردای دیگه برگردن ، یعنی با تمام گفته ها ، نوشته ها ، نقاشی ها ، فیلم ها ، سوسک ها ، سنگرهای تک نفره و خونه مون به گذشته برگردیم ، نسل بعدی همیشه محکومند که گرفتار هیتلرای آینده بشن . این جوری هیچ وقت پسرا از جنگ متنفر نمی شن و عکسای سربازا رو توی کتابای تاریخ نشون نمی دن و به اونا نمی خندن . اگر پسرای آلمانی یاد گرفته بودن که از خشونت متنفر باشن ، هیتلر مجبور بود بره برای خودش ژاکتشو ببافه .....

قسمتی از داستان « آخرین روز از آخرین مرخصی »

این متن رو از پشت جلد کتاب برداشتم . یکی از بهترین قسمت های کتاب جدید نویسنده مورد علاقه ام « جی دی سلینجر » هستش .

دوباره یکی از کتاب های سلینجر به فارسی ترجمه شد که با این که کتاب کم قطری هستش ، با خوندن ش روزها در مورد داستان هاش فکر می کنی و در این که کدوم داستان ش از همه بهتره با خودت کلنجار می ری چون همه داستان هاش محشره .

این نویسنده ی پر آوازه که همیشه از روزنامه نگاران و جامعه به دور بوده با کتاب « ناطور دشت » در ایران شناخته شد .( یک پست در مورد این کتاب نوشتم ، اگه خواستید برید بخونید ) با کتاب های دیگر محبوبیت ش را در بین کتاب خوانان ایرانی ثتبیت کرد . آخرین کتاب او همان طور که از اسم ش پیدا ست ، خاطراتی پراکنده از سرباز جنگ جهانی دوم است .

پیشنهاد می کنم بخونیدش .

راستی یادم رفت بگم ، سلینجر خودش یکی از همین سربازهای جنگ جهانی دوم بوده .......

نام کتاب : یادداشت های شخصی یک سرباز

نویسنده : جی دی سلینجر

نام مترجم : علی شیعه علی

نشر : سبزان

قیمت : 2000 تومان 

من در دی ماه سال 1313 در تهران متولد شده ام

خود را به ثبت رساندم .

در برهه ای از تاریخ معاصر ایران، زنی قد علم کرد و بنیان گذار و پیشتاز شعر معاصر ایران در میان زنان شد. کسی که علیرغم مخالفت ها، دشمنی ها، کار شکنی ها، بد گوی ها، به راه خویش ادامه داد و پرچم دار موجی نو در میان زنان وطنش شد.
در همان مقطعی که سیستم مردسالاری به تکتازی مشغول بودند ، او توانست حضور خویش را به اثبات برساند. و با صدای رسا بگوید که من هستم.

فروغ فرخزاد بانوی شعر معاصر ایران در ژانویه 2008 به سن هفتاد و دو سالگی  رسید، اگرچه جسمش با ما نیست ولی شعرش، هنرش، صدایش و یادگارش با ماست. خودش میگوید:
پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است.

سیمین بهبهانی

‏[...] دلم می خواهد راجع به او عاطفی صحبت ‏کنم. ضمیر خود را بشکافم:‏
من و فروغ در عرصه ی به شهرت رسیدن، تقریباً همزمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم. او با جسارت حیرت انگیز شعر «گناه» به میدان آمد و من با واقعیت تلخ شعر «نغمه ی روسپی». هر دو تازه کار بودیم. دیگران هم بودند. مثلاً خانم پروین دولت آبادی، که آن روزها، مثل امروز با چاپ و ارائه شعرش مخالفتی نداشت و خانم لعبت والا که امروز خارج از ایران به سر می برد. اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمی کنم، جلساتی بود که ‏من و او و چندین تن شاعر و صاحب ذوق به طور ‏مستمر در آن جلسات شرکت می کردیم؛ اما ‏هرگز میان ما دو تن، دوستی برقرار نمی شد. غالباً ‏از سخنانمان نسبت به هم بوی بی مهری می آمد. ‏شاید بهتر است بگویم: رشک. نگاهمان مهربان ‏نبود. من کمی خویشتن دارتر بودم، اما او عصبی و ‏لجوج و سرسخت بود. هنوز شاید کسانی ‏برخوردهای تند ما را در محافل ادبی به یاد داشته ‏باشند. هر کدام برای خود طرفدارانی دست و پا ‏می کردیم و به عبارتی «لشکر»ی داشتیم! شوری ‏بود و هیجانی، و غالباً در پی آن جنجالی. یکی از ‏جنجال ها بر سر عزل «شراب نور» بود. آن شب ‏غوغایی به پا کردیم.‏
یک شب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که ‏تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه ‏تطور شعرش را دنبال می کردم. گریبان خاطر ‏خود را نمی توانستم از دستش خلاص کنم. شاید ‏او هم همین طور.‏
‏[...] هیچ کس نمی دانست او- شاعری که آن همه ‏نبوغ و استعداد داشت- چگونه زندگی می کرد، ‏چرا آنقدر تندخو و عصبی بود، چرا ماه ها یا هفته ‏ها در به روی خود می بست، دردش چه بود و ‏چگونه می شد از این درد کاست. شاید ابراهیم ‏گلستان و چند تن دیگر توانسته بودند اندکی ‏یاری اش دهند؛ می گویم «شاید».‏
از: «در بارۀ ادب معاصر، گفت و شنود با ناصر حریری، ‏مجموعه ی درباره ی هنر و ادبیات، کتاب سرای بابل، 1368، ‏به نقل از: (یاد بعضی نفرات، تهران 1378)‏

BORN: October 9, 1940, Liverpool, England
DIED: December 8, 1980, New York, NY

Imagine

Imagine there's no heaven

It's easy if you try

No hell below us

Above us only sky

Imagine all the people

Living for today...

Imagine there's no countries

It isn't hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion too

Imagine all the people

Living life in peace...

You may say I'm a dreamer

But I'm not the only one

I hope someday you'll join us

And the world will be as one

Imagine no possessions

I wonder if you can

No need for greed or hunger

A brotherhood of man

Imagine all the people

Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer

But I'm not the only one

I hope someday you'll join us

And the world will live as one

Source: http://www.legend-johnlennon.com/

MODIGLIANI

ON PICASSO'S DEATH BED, HE WHISPERED THE NAME …..

Do you know what love is?

Real love?

Have you ever loved so deeply …

That you have condemned yourself  to eternity in hell ?

I have ……

About this film, I can't say anything. Just I can say: The most beautiful film  I have ever seen …. Just it …….

Director: Mike Davis

Stars: Andy Garcia

           Elsa Zylberstein

           Omid Djlili

          Eva Herzigova  

I don't wanna talk
About the things
we've gone through
Though it's hurting me
Now it's history
I've played all my cards
And that's what you've done too
Nothing more to say
No more ace to play

The winner takes it all
The loser standing small
Beside the victory
That's her destiny

I was in your arms
Thinking I belonged there
I figured it made sense
Building me a fence
Building me a home
Thinking I'd be strong there
But I was a fool
Playing by the rules

The gods may throw a dice
Their minds as cold as ice
And someone way down here
Loses someone dear
The winner takes it all
The loser has to fall
It's simple and it's plain
Why should I complain.

But tell me does she kiss
Like I used to kiss you?
Does it feel the same
When she calls your name?

Somewhere deep inside
You must know I miss you
But what can I say
Rules must be obeyed

The judges will decide
The likes of me abide
Spectators of the show
Always staying low
The game is on again
A lover or a friend
A big thing or a small
The winner takes it all

I don't wanna talk
If it makes you feel sad
And I understand
You've come to shake my hand
I apologize
If it makes you feel bad
Seeing me so tense
No self-confidence
But you see
The winner takes it all
The winner takes it all